Do dnia...

Ulotność...

Kwiaty kwitną nawet gdy nikt na nie nie patrzy...

Buszujący w zbożu...

Wsiąść do pociągu byle jakiego...

Co po nas zostanie...

Nadmiar...

Nieś się, stateczku...

"W stylu Horacego", Josif Brodski, tłum. Stanisław Barańczak

Nieś się, stateczku, przez fale złudne,

Łopoczą żagle jak zmięte ruble.

Z ładowni słychać skowyt republik.

Skrzypienie burt.

Trzeszczy w szwach co opina żebra, 

W morzu drapieżnych ryb pewnie nie brak.

Nawet pasażer o silnych nerwach

Rzyga jak struty.

Nieś się, stateczku, w burz kłębowisku.

Sztorm, choć wścieklejszy jest od pocisku,

Bezsilniej słucha własnego świstu - 

Tak bardzo, że aż

Nie wie, gdzie pędzić: w tę? W tamtą? W jeszcze

Inną? Bo cztery strony ma przestrzeń.

Jak cztery ściany - każde z pomieszczeń, 

Choćby w nim mieszkał Boreasz.

Nieś się i nie bój, że skalny występ

Przebije burtę. Odkryjesz wyspę.

Jedną z tych wysp, gdzie sto lat po wszystkim

Krzyże dostrzegasz.

Gdzie obwiązany tasiemką pakiet

Listów sprzedaje ci dziecko: takie

Błękitne oczy jawnym są znakiem

Ojcem był żeglarz.

Nie wierz, stateczku, przewodnim gwiazdom:

Tyle ich tam, że niebo jest zjazdem

Sztabu głównego. Gdy straszą nas tą

Próżnią nad głową.

Wierz tylko temu, co się nie zmieni:

Wierz demokracji wolnych przestrzeni.

Która, choć w burzach sporów się pieni, 

Ma dno pod sobą.

  Jedni w dal płyną na złość losowi.

Inni - dosolić Euklidesowi.

Inni znów - po to, by mieć to z głowy.

Wszystko to nieźle.

Lecz ty, stateczku, o każdej porze

Dostrzeż horyzont choćby w horrorze;

Nieś się w dal, aż się sam staniesz morzem, 

Nieśże się, nieśże.

I jeszcze w pięknym wykonaniu Mirosława Czyżykiewicza

Kto tam się przemyka....

... na cmentarzu żołnierzy włoskich we Wrocławiu...

W sieci...

Lato...

Rosa o poranku...

Prawie jak pszczoła...

Znów wędrujemy ciepłym krajem...

Facelia (Phacelia Juss.) 

Krzysztof Kamil Baczyński "Piosenka" (Znów wędrujemy)

Znów wędrujemy ciepłym krajem,
malachitową łąką morza.
(Ptaki powrotne umierają
wśród pomarańczy na rozdrożach.)
Na fioletowoszarych łąkach
niebo rozpina płynność arkad.
.Pejzaż w powieki miękko wsiąka,
zakrzepła sól na nagich wargach.
A wieczorami w prądach zatok
noc liże morze słodką grzywą.
Jak miękkie gruszki brzmieje lato
wiatrem sparzone jak pokrzywą.
Przed fontannami perłowymi
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wędrujemy ciepłą ziemią,
znów wędrujemy ciepłym krajem. 

I jeszcze w wykonaniu Grzegorza Turnaua

Niewinność...

Życie - jedyny sposób...

“Notatka”  Wisława Szymborska

Życie – jedyny sposób,
żeby obrastać liśćmi,

łapać oddech na piasku,
wzlatywać na skrzydłach;

być psem,
albo pogłaskać go po ciepłej sierści;

odróżniać ból
od wszystkiego, co nim nie jest;

mieścić się w wydarzeniach,
podziewać w widokach,

poszukiwać najmniejszej między omyłkami.

Wyjątkowa okazja,
żeby przez chwilę pamiętać,

o czym się rozmawiało
przy zgaszonej lampie;

i żeby raz przynajmniej
potknąć się o kamień,

zmoknąć na którymś deszczu,
zgubić klucze w trawie;

i wodzić wzrokiem za iskrą na wietrze;

i bez ustanku czegoś ważnego
nie wiedzieć.

Tobie śpiewam...

"Tobie śpiewam" Jonasz Kofta

Tobie śpiewam, co zwiesz się nikt -
jesteś tylko tysiącem, miliardem ,
przygnieciony ogromem liczb
czujesz w sobie nicości pogardę .

Każdy z nas to samotny szczyt -
by go zdobyć trzeba się trudzić,
tobie śpiewam , co zwiesz się nikt –
jesteś dumnym człowiekiem wśród ludzi.

Choć miliony nadziei mrą
w zapomnienia zbiorowym grobie,
ty nie pytaj, komu bije dzwon -
bije on tobie.

Tobie śpiewam , co zwiesz się nikt –
drzwi do prawdy otworzysz bez kluczy,
nie uwięzi cię ślepy byt,
jeśli będziesz od dzieci się uczył.

Z naiwności twojej niech drwią
kłamcy biegli w piśmie i w mowie ,
ty nie pytaj, komu bije dzwon -
bije on tobie.

Tobie śpiewam, co zwiesz się nikt ,
nim bezsilność ci serce wypali -
twoja wola , sumienie i myśl
może ziemi zieloność ocalić.

I wystarczy, że jedną łzą
okrucieństwu świata odpowiesz ,
więc nie pytaj, komu bije dzwon -
bije on tobie. 

Odbicie...

Deszcz...

A może to się da zjeść...